fimmtudagur, október 04, 2007


Yo all faithful readers of this deceased blog! Við erum að flytja á sunnudaginn. Íbúðin verður svo hot þegar hún verður tilbúin að Westsædið veit ekki hvaða bling'd out lið er komið on the block.


Ef þið viljið gefa okkur innflutningsgjafir þá erum við "skráð" í Havana-rommdeildinni hjá ÁTVR. We is classy bitches all the way!



mánudagur, desember 11, 2006

Tuttuguogfimm í dag tuttuguogsex á morgun!


Hlakka til að sjá ykkur þegar ég er orðin tuttuguogsex - einu árinu sætari!

fimmtudagur, ágúst 31, 2006

Kolbrúnt lóðarí

Örpistlar dagblaðanna eru hálfundarlegt fyrirbæri. Pistlahöfundar fá þar gjarnan eigi meira en hálfan fernanómetra til að láta gamminn geisa og blaðra um hin helstu dægurmál. Slíkur er skortur á plássi að pistlarnir eru annaðhvort ekki meira en lítill inngangur án endis eða undarlegt raul um dagsins amstur. Höfundarnir koma úr hinum ýmsu afkimum samfélagsins, líklega í þeim tilgangi að gera pistlana mismunandi og fjölbreytta fyrir lesendur.

Kolbrún Bergþórsdóttir bókmenntagagnrýnandi er einn pistlahöfunda. Þvert á það sem maður hefði ætlað fjalla pistlarnir hennar ekki um bókmenntir á neinn hátt (ætli hún skrifi ekki nóg um slíkt í sérgreinum) heldur um karlmenn. Iðulega fer hún fögrum orðum um þekkta karlmenn og skrifar gjarnan með hálfgerðu slefbleki um stinna líkamshluta knattspyrnukappa og nokkrum sinnum hafa stálslegnir kálfar Eiðs Smára borið á góma. Í pistli hennar í dag er það Ingólfur Bender Glitnisgreiningarmenni sem er fórnarlambið og eys hún lofsyrðum yfir piltinn og útlit hans líkt og um grískan guð væri að ræða. Um daginn var hinn skyndiskeggjaði Logi Bergmann til umræðu og ekki var Kolbrún neitt svakalega sátt við kinnahnoðrana á Loga og eyddi heilum pistli í að minna fólk á hve eggjó hann væri án skeggs.

Ég er farinn að halda að Kolbrún sé á krónísku lóðaríi og notfæri sér pistla blaðanna til að tæla karlmenn í rekkju. Þessir pistlar eru nefnilega eins og duldar einkamálaauglýsingar. Ekki veit ég þó hvort þeir virki sem skyldi en það væri allavega gaman að sjá bókina Rekkjusögur Kollu í jólabókaflóðinu eitthvert árið. Spurningin er bara hvort hún myndi gagnrýna þá bók sjálf.

þriðjudagur, ágúst 29, 2006

Extreme Makeover: Augnpot Edition


Eins og sjá má hefur síðan verið tekin rækilega í gegn hvað útlit varðar. Bakgrunnur var málaður dökkblár og allt kapp hefur verið lagt á að láta lesandanum líða eins og heima hjá sér. Ég og Auður erum gráti næst og ofur djúpt snortin yfir því merka starfi sem útlitshönnuðir okkar hafa unnið. Þessi stund minnir einmitt mjög á hinn eiturmorkna og sakkarínsvæmna slepjuþátt Extreme Makeover: Home Edition. Í þeim þætti fara fremst í flokki Kanamenni nokkur sem sígrenja yfir endurbættum vistarverum sínum. Hvernig geta 5 ára krakkar grenjað úr sér augun vegna nýmálaðs herbergis? Slíkt gerist bara vestan Atlantshafsins í landi táranna.

Á Íslandi finnast einnig undarlegir þættir og má þar nefna Brúðkaupsþáttinn já. Ekki sé ég skemmtunina og sjarmann við að hafa myndavélar í hverju horni á brúðkaupsdaginn. Til að toppa undarlegheitin er Sigrún Klink og bank (eða eitthvað í þá áttina) látin spá fyrir um framtíð hjónakornanna. Sigrún sú er spákona mikil og les framtíð fólks úr miðum sem hún dregur úr hatti (eins gott að hún muni eftir að skrifa eitthvað gott á miðana). Það vekur hins vegar alltaf jafnmikla furðu hjá mér hvers vegna fólk eins og Sigga spá fær að vaða uppi í fjölmiðlum með sína falsspádóma. Annað dæmi er Hermundur Rósinkranz 'talnaspekingur' sem segist geta reiknað persónuleika fólks út frá fæðingardegi þess. Spurning um að panta tvær spennitreyjur með DHL.

Væri annars ekki gaman að fá smáfútt í sjónvarpið með þáttum eins og Skilnaðarþættinum nei eða Rifrildaþættinum þegiðu þar sem pör á hinum enda sambandsins eru i aðalhlutverki? Ég segi já.

Látum þetta gott heita að sinni. Maður má ekki fara of geyst af stað eftir sjö mánaða bloggbindindi. Sú spurning vaknar þó að lokum hvers vegna mynd sem heitir Snakes on a Plane fái jafngóða dóma og raun ber vitni. Ég bara neita að trúa því að hún sé ekki hroði.

mánudagur, maí 15, 2006

Hey ya'll! Mér fannst svoldið sniðugt að birta vaktaplanið mitt á síðunni svo þið dúfurnar gætuð komið í heimsókn þegar ég er að vinna og tjúttað með mér þegar ég er í fríi.


Sjáumst!

sunnudagur, maí 07, 2006

Kombakk!
Nú á þessum síðustu á verstu tímum: prófatörn er ekki seinna vænna en að koma með kombakk í bloggið. Ég er nefnilega hálflasin eins og er og er að basla við að læra stærðfræðikreisíness fyrir tölfræðipróf morgundagsins. Gott væri ef ég gæti dulbúið Jón og sent hann í minn stað. Hann þyrfti kannski að vera ívíð kvenlegri í vexti svo það gæti gengið og því verður varla farið út í slíka neyð.
Í kæruleysi prófanna ákváðum við spúsi að fara á tónleika í gær, 6. maí, á Manchester tónleikana í Höllinni. Við mættum frekar snemma til þess að sjá Trabant sem stálu senunni að vanda og Ragnar fór á kostum og brjóstum! Echo and the Bunnymen voru afar óspennó og svo hypjuðum við oss eftir Elbow því það tók jafnlangan tíma að bíða eftir hljómsveit eins og að hlusta á hana spila. Í heild voru tónleikarnir meira ótónleikar því alltaf þurfti að stilla upp á milli hjómsveita sem tók lengri tíma en þeir spiluðu í raun. Tíma illa varið þar. Fegnust var ég þó að hafa ekki keypt miða í stúku því þar var vont að vera. Illa svikið liðið sem borgaði fyrir þá vitleysu!

Gaman verður að veikindum og prófum loknum og hlakka ég mikið til að komast á Þingvellina fögru að þrífa klósett og skeina ferðamenn!


miðvikudagur, febrúar 15, 2006

Að skjóta sig í fótinn og Jón orðinn „blaðsíðu 4"-fýrinn


Smáborgari hins ofur þunna og feykilega illa skrifaða fréttablaðs Blaðsins lýsti sinni einstöku íslenskukunnáttu í reglubundinni og samnefndri grein á mánudaginn. Þar tautaði hann og raulaði um fólk sem talar um mikið fólk í staðinn fyrir margt fólk. Kauði hóf greinina svona:

Smáborgarinn talar móðurmálið ylhýra ágætlega. Reyndar verður lýsingarorðið ágætlega að lesast hér í hinum nýja skilningi orðsins sem hefur þá merkinguna; rétt yfir meðallagi."

Orðflokkaglöggir Augnpotslesendur hafa væntanlega hrokkið í kút yfir þessum rangfærslum íslenskufræðings Blaðsins. Öllum ætti að vera kunnugt að orðið ágætlega er atviksorð en ekki lýsingarorð. Smáborgarinn skaut sig svo illilega í fótinn í grein sinni að af fóru leggir og ökklar. Mun hann bera nafn með rentu hér eftir — smáborgarinn.

Nóg um það. Þeir sem lásu Moggann í þaula í morgun hafa væntanlega tekið eftir ægifögrum hnakka mínum á blaðsíðu 4. Þetta var engin tilviljun enda er ég fyrsti „blaðsíðu 4"-fýrinn sem prýðir Moggann. Þekktar eru myndirnar af fáklæddum stúlkum á blaðsíðu 3 í breskum blöðum en myndir þessar þykja góður stökkpallur fyrir verðandi fyrirsætur. Ég á því ekki von á öðru en að gylltur makkinn minn muni fleyta mér langt og róa umboðsmenn mínir öllum árum að því að koma mér að í þessum harða heimi. Draumastarfið er náttúrulega að prýða sælgætisdósir HARIBO-samsteypunnar.

Vindum okkur í önnur málefni. Sjónvarpsstöðin Sirkus stefnir hraðbyri á alkul í dagskrárgerð. Eintómir ljósabekkjabrúnkuþættir frá hnakkmennum og hnakkkvendum tröllríða þessari annars vondu stöð. Brynja Björk reið á vaðið með djammþætti þar sem hún spyr krakka á Hverfisbarnum hvort það sé stuð í bænum. Nú hefur þátturinn verið tekinn af dagskrá eftir heila tvo þætti. Gárungar telja ástæðuna vera þá að Brynja hafi bara ekki haft fleiri spurningar í pokahorninu en þessa: „Ertu ekki í stuði?" Annar djammþáttur er í umsjón Ásgeirs Kolbeinssonar og gengur út á það að Ásgeir, hinn sígamli hnakki, fer milli skemmtistaða í miðbænum og spyr alla hvort þeir séu ekki í stuði. Eins og sjá má er flóran fjölbreytt og skemmtileg á Sirkus. Sagan er þó ekki öll. Gilzenegger er með þátt ásamt Partý-Hans og umbreytir almúgamennum í hnakka. Þarna er á ferðinni einkar áhugaverður þáttur sem býður upp á fjöldann allan af mögulegum útærslum: aflitun og strípur. Tveir þættir af Köllunum ættu því að vera nóg. Gilzenegger er nefnilega löngu orðinn leiðinlegur og Partý-Hans er líklega leiðinlegasti og vitgrennsti maður sem ég hef séð í sjónvarpi.

Þetta er fólkið sem erfa mun landið. Spurning um að kaupa flugmiða aðra leið.

miðvikudagur, janúar 11, 2006

Andvökunótt á Leifsgötu
Þegar þessi orð eru rituð er klukkan langt gengin í fjögur um hánótt. Ég ákvað áðan í barnalegheitum mínum að ljúka við bókina mína á meðan spúsi færi snemma að sofa. Bókin búin og ég skríð undir mína silkimjúku sæng. Ég beini öllum hugsunum að því að útiloka sjónvarpsgargan frá þjónmenninu í reiðhjólageymslunni. Svefninn sígur að en þá fer önnur og talsvert öflugri maskína í gang: Jón. Ég prófa í kjölfar hrotusólós að leggjast á hliðina og setja kodda yfir eyra. Ekki gengur það. Ég hossast og dilla mér aðeins til þess að framkalla rusk og stellingarbreytingu hjá spúsa. Ekkert gengur. Eftir ýmsar tilraunir í þessum dúr fer ég bölvandi á fætur.
Jón hefur iðulega haft orð á því við mig að ég sofni alltaf um leið og önnur tása mín snerti rúm vort. Neita ég því fastlega og segist sofna eftir 3 mínútur að meðaltali. Hérna áður fyrr, B.J. (before Jón), var öldin önnur og ég var iðulega andvaka mjög lengi. Hef ég velt fyrir mér ástæðum þessara breytinga og komist að tveim lógískum niðurstöðum. Höfgi minn stafar annaðhvort af þreytu (e. singing syndrome) eða sjálfsbjargarviðleitni (e. survival of the fittest). Þreytan vísar þá til ákveðins eiginleika Jóns sem flestir hafa fengið smjörþefinn af sem er gífurleg söngelska. Virkar þessi eiginleiki e.t.v. öðruvísi á mig en ykkur því ég ver talsvert meiri tíma með honum Jóni (Tóni) mínum. Dagurinn í dag var t.d. helgaður Jónsa og laginu "ég flækist í þinn vef, á meðan ég sef" - þarf væntanlega ekki að hafa fleiri orð um það. Sjálfsbjargarviðleitni mín vísar þá í gífurlegan höfga er í rúm er komið vegna þess að ef Jón sofnar á undan þá hrýtur hann mig í hel. Ég man bara næst að klára bókina seinna. Ég læt hluta textans fylgja með að lagi dagsins... afar lýsandi titill (fyrir suma kannski).
“Martröð”
Veistu...
Ég flækist í þinn vef
Og á meðan ég sef
Liggur þú hjá mér
Það lýkur minni leit
Og hjarta mitt veit
Hvaða hug ég til þín ber

sunnudagur, desember 18, 2005

Framsóknarmenn í ostafondúi



Fátt hefur drifið á mína daga síðasta hálfa árið. Eitt gerðist þó merkilegt en ég varð vitni að lifnaðarháttum framsóknarmanna. Eftir vísindaferð í byrjun nóvember endaði ég ásamt fylgdarsveinum mínum í höfuðvígi framsóknarklíkunnar við Hverfisgötu. Húsakynnin og lifnaðarhættir þessa deyjandi flokks voru ekki eins og ég hafði gert mér í hugarlund. Ég bjóst við geithöfrum í formi lífvarða og að Guðni og hans kónar sætu reifaðir í jötu, japlandi á bambusstráum. Annað kom á daginn. Þarna var heljarinnar svallveisla að hætti spilltra hundraðshöfðingja Rómaveldis hins forna. Guðni, Ísólfur Gylfi og litli þingsnáðinn hann Birkir Jón lágu kviknaktir ásamt flokksbræðrum og -systrum í einni hrúgu útataðir í ostasósu. Löptu framsóknarmenn ost af iljum og kálfum hvers annars og könkuðust á í ostakösinni. Bjórinn flæddi milli osta og líkamsvessa og mér leið eins og ég væri staddur í Palladíum í Rómaveldi árið 44 f. kr.

Er líða tók á kvöldið fóru gítarar á loft og sungnir voru baráttusöngvar. Ostamaríneraður Ísólfur reyndi að stappa stálinu í þá hálfu tylft framsóknarmanna sem var á lífi eftir ostasvallið. Birkir Jón lék við hvurn sinn fingur og taldi árhringi nára sinna til að ganga úr skugga um að hann væri alveg örugglega kominn á þingmannaaldur, enda nýskriðinn úr egginu. Er ég sá að ég hafði dregið úr landbúnaðarstyrkjum framtíðar með því að háma í mig salthnetur, sem í boði voru, sá ég að ég þyrfti að kveðja partíið. Á leið minni að lyftunni faðmaði ég Guðna vel og lengi og þakkaði honum fyrir veisluna. Guðna var hins vegar ekki til setunnar boðið og ætlaði að vera mér samferða í lyftunni. Þá gerðist undarlegur hlutur. Þegar við stóðum í lyftunni og bjuggum okkur undir að ýta á jarðhæðarhnappinn birtist skyndilega einhver framsóknarmaður með stúlku í fanginu og bauð Guðna að taka hana heim með sér. Ekki man ég hvernig Guðni brást við þessu undarlega uppátæki en allavega sá ég snótina borna út í bílinn hans Guðna sem ók svo inn í mórauða nóttina með ostakvendi í aftursætinu. Er maðurinn ekki giftur?

En nóg af svallveislu Framsóknarflokksins. Vonum bara að hann næli sér í nokkur prómill í næstu kosningum. Maður eldist afar fljótt og eftir tvær vikur verð ég orðinn árinu eldri. Auður varð hins vegar árinu eldri á mánudaginn. Tíminn líður nefnilega hratt á gervihnattaöld og óttast ég að áður en haninn galar tvisvar verði ég orðinn níræður þrisvar. Mér finnst ég orðinn fjörgamall og því til stuðnings má nefna að ég er ekki fyrr búinn að grisja nef- og eyrnahárin mín að runnar spretta upp aftur. Þess vegna hef ég ákveðið að á næsta ári og þar eftir verði 27 klukkustundir í sólarhringnum hjá mér. Ég mæli með aðrir sem eldast ofur hratt lengi sólarhringinn líka.

fimmtudagur, júní 30, 2005

Kindur og kveinstafir


Eru kindur heimskustu dýr veraldar? Þessi spurning skaðbrennur á rauðum vörum mínum þennan daginn. Í morgun keyrði ég Auði á Þingvelli og á Mosfellsheiðarvegi var allt morandi í kindum að sleikja malbikið. Það getur ekki verið gott að sleikja tjörustöppu. Á heimleiðinni keyrði ég næstum á lítið lamb sem ákvað að hlaupa þvert yfir veginn rétt áður en ég kom að því. Ég þurfti að nauðhemla til að myrða ekki litla hnoðrann og stefndi þar með mínu eigin lífi í hættu. Undarlegt þykir mér að kindur fái að leika lausum hala á vegum landsins. Ég heimta að bændur umkringi þær með girðingu til þess að koma í veg fyrir árekstra og slys á fólki jafnt sem dýrunum.

Nú keyra þúsundir bíla árlega um vegi landsins. Hvernig stendur á því að kindurnar bregðast ávallt jafnheimskulega við bíl sem nálgast þær? Annaðhvort hlaupa þær meðfram vegarkantinum í korter og skjóta sér svo inn í landið eða þær spretta umsvifalaust úr spori frá veginum og hlaupa svona 3 km inn í landið þó að bíllinn sé löngu farinn fram hjá. Sumar kindur eru óvenjuvitgrannar og hlaupa þvert yfir veginn er bíl ber að garði. Lærð hegðun er hugtak sem kindur þekkja ekki. Eðlilegt fyndist mér að þær væru byrjaðar að læra að best sé bara að rölta nokkra metra frá veginum og leggjast á ullarmallann heyri þær í bíl. Það er óþarfi að hlaupa hálfmaraþon fyrir hvern bíl. Íslenskar kindur eru eflaust í góðu líkamlegu formi eftir þessi hlaup og hugsanlega reynist smölun þeirra erfiðari fyrir vikið.

Snúum okkur nú aftur að spurningunni um heimskasta dýrið. Mörgæsir hafa sjaldan verið taldar til gáfudýra. Hvort þær séu heimskustu dýr veraldar skal látið liggja milli hluta, en á þessari síðu, undir nafninu „acc - pinguin sinks.mpg“, má sjá myndband með ofsalega heimskri mörgæs.

mánudagur, júní 13, 2005

Pyntingar og teiknimyndasögur


Í gegnum tíðina hafa hinar ýmsu pyntingaraðferðir tíðkast til að kreista mikilvægar upplýsingar úr föngum og öðrum sem geyma leyndarmál. Sumar þessara aðferða eru hrottalegar og einungis til þess fallnar að valda viðkomandi heljarinnar sársauka þangað til hann lætur undan og ælir út úr sér iðrasafa í bland við mikilvægar upplýsingar. Ein aðferðin sem Rauðu kmerarnir í Kambódíu hafa notað felur í sér að fangar eru látnir liggja á bakinu meðan vatnsdropar detta taktfast á mallakút þeirra. Þetta hljómar allsakleysislega í fyrstu en sögur herma að eftir dágóðan tíma valdi þessir dropar óbærilegum sársauka fyrir fangana. Ekki veit ég hvort þar sé á ferðinni andlegur eða líkamlegur sársauki — ef til vill sitt lítið af hvorum.

Nú hafa bandarískir pyntarar fundið upp nýja aðferð sem þeir beita á fangana í Guantanamo-fangabúðunum. Þessi aðferð er líklega sú ómannúðlegasta og hrottalegasta sem ég hef heyrt um (sjá hér). Í þessari aðferð er tónlist Christinu Aguilera notuð til að æra fangana sem á endanum kjafta frá öllu til að losna við froðupoppið. Ég myndi persónulega mæla með tónlist Buttercup til pyntingar (ekki að ég mæli með pyntingum) enda myndi ég sjálfur gefast upp ef ég væri neyddur til að hlusta á þann hroða lengur en 7 nanósekúndur.

Þessi nýstárlega pyntingaraðferð sýnir svo ekki sé um villst að ofbeldi er ekki nauðsynlegur þáttur í þessum hrottaskap. Til dæmis væri hægt að láta fangana hlusta á þvæluna í Karli Sigurbjörnssyni allan daginn eða horfa á allar myndir sem Jim Varney (kóninn sjálfur) hefur leikið í án pissuhlés. Tónlist Christinu er sem himnasending miðað við krónísku leiðindin í umræddum kauðum.

Snúum okkur að öðru. Ég er að velta því fyrir mér þessa dagana að stofna þýðingarfyrirtæki sem sér um að snara óþýddum (ósnöruðum?) teiknimyndasögum um Tinna, Sval og Val og Ástrík á íslensku. Ég varð í senn reiður og sár er ég sá að fyrsta Tinnabókin sem teiknuð og skrifuð var hefur aldrei verið þýdd á íslensku. Sú bók ber titilinn TINTIN AU PAYS DES SOVIETS eða Tinni í Sovétríkjunum eins og hún myndi heita á íslensku. Ég hélt alltaf að Tinni í Kongó væri fyrsta bókin, enda var hún fyrsta Tinnabókin sem var þýdd á íslensku. Einnig er fjöldinn allur af bókum um Sval og Val ekki til á íslensku eins og þessar sem eru eftir Cauvin. Einnig vantar nokkrar eftir hina höfundana Tom og Janry, Franquin og Fournier. Þetta er ekkert nema synd og skömm og stefni ég að því að bæta úr skák sem allra fyrst. Þessar bækur eru merkur menningararfur og er nauðsynlegt að halda heiðri þeirra á lofti. Ég er gráti næst.

föstudagur, maí 27, 2005

Raddir


Raddir fólks eru mismunandi eins og gengur og gerist. Sumir eru mjög skrækróma meðan aðrir er óhemjudjúpraddaðir. Ég hef til dæmis einstaklega hljómfagra rödd eins og heyra má í söng mínum. Til eru manneskjur sem selja rödd sína fyrir pening. Þekktustu dæmi þess eru líklega ofurbassarnir sem lesa inn á sýnishorn úr kvikmyndum.

Ein rödd fer óendanlega í mínar fínustu taugar. Það er bandaríska þáttaröddin.
Þá rödd má heyra bregða fyrir í ýmsum þáttum eins og Heimsmetabók Guinnes og sumum spjallþáttum. Rödd þessi er dýpri en myrkustu hafsbotnar og virðist sem raddgjafinn hafi stærðarinnar gímald undir tungu sér meðan hann talar. Það skrítna er að sama röddin virðist vera notuð í öllum þessum þáttum. Ég efast hins vegar um að sami maður tali inn á alla þessa þætti. Líklegast er að teknar hafi verið stofnfrumur úr raddböndum eins manns og þær græddar í ung og upprennandi raddmenni sem nú hafa lifibrauð af sjónvarpsröfli.

Þessi einræktaða rödd pirrar mig einstaklega mikið eins og áður segir, en virðist aftur á móti falla vel í geð Bandaríkjamanna. Hvers vegna er ekki hægt að fá einstakling með eðlilega rödd til að tala inn á þætti? Ég skil vel að fólk vilji ekki hlusta á ískrandi leiðinlegar raddir Jennifer Tilly eða Fran Drescher dægrin löng, en það hlýtur að vera einhver millivegur. Hvers vegna getur meðaljóninn ekki lesið með sinni mjúku og venjulegu rödd í stað djúprödduðu jaðarjónanna? Mig fýsir að vita þetta.

Ég get tekið undir það að skelfilega pínlegt væri að hlusta á skrækróma geldinga eins og Geir Ólafsson lesa inn á nýjustu spennumyndirnar - þær yrðu bara ekkert spennandi. Annað mál finnst mér vera með sjónvarpsþætti. Þættir verða leiðinlegri þegar einræktaðar djúpraddir leika lausum hala.

fimmtudagur, apríl 14, 2005

Górsíli og hornillur


Eitt megineinkenni spendýra er að þau er hærð einhvern hluta ævinnar. Mannskepnan telst til spendýra og hefur hár vítt og breitt um líkamann. Karlmenn eru þó að jafnaði ívið loðnari en kvenmenn að undanskildum austurevrópskum spretthlauparakvendum sem eiga það til að spranga um Ólympíuleikvanga með ógnarþykkar hormottur. Karlmenn eru afskaplega misloðnir og eru sumir náskyldir górillum í hárvexti meðan aðrir eru álíka loðnir og hornsíli. Ég fell í flokk einhvers staðar á milli górillunar og hornsílisins, þ.e. ég er górsíli ellegar hornilla.

Ég er sáttur við að vera górsíli eða hornilla, enda getur verið ofsahvimleitt að vera mannleg ullarpeysa. Það getur nefnilega verið einkar sársaukafullt að slasast og þurfa að líma sárabindi á hársekki. Ekki má gleyma því að menn eru misfljótir að taka út sinn hárvöxt og eitt sinn æfði ég fótbolta með górillu sem tók út sinn ofsafenga hárvöxt á fjórða aldursári. Var fýr sá sem gangandi hársekkur og stöðugt hlýtt. Hinum öfgunum hef ég einnig kynnst því að einn af skólafélögum mínum gegnum menntaskóla var argasta hornsíli og ávallt sem olíuborið fóstur. Honum var alltaf kalt.

Ég er ánægður með þann runna sem þekur nú bringspalir mér og kankast gjarnan á við silkimjúku hárin mín. Gott er að flétta þau og æfa sígilda sjómannahnúta á þeim við arineld á síðsumarkveldi. Hins vegar er ég allt annað en ánægður með það fenjasvæði sem hefur verið að spretta upp í víðfeðmum nösum mér undanfarið. Hár þessi eru risavaxin og gægjast í tíma og ótíma út úr nösunum þegar maður á síst von á því. Einnig kemur það fyrir að eitt hár smeygi sér undir miðnesið og tengist hinni nösinni og myndi þannig flóttaleið fyrir litlar horkúlur úr kommúnísku vinstri nösinni yfir í kapítalísku hægri nösina.

Ég hef nú þurft að berjast við þessi nefhár í allnokkurn tíma og reynt ýmsar aðferðir til að hamla útbreiðslu þessara vágesta. Ætli ég út á meðal fólks þarf ég oftar en ekki að reyta dálítinn arfa og reyni stundum að slíta hárin með handafli. Ég mæli ekki með því, enda getur það verið sársaukafullt. Skærin hef ég einnig prófað en ég er það skjálfhentur að ég óttast að sú aðferð leiði til enn meiri sársauka. Ég hef margoft séð rafræna nefháraeyða auglýsta, en aldrei þorað að kaupa slíkan af ótta við að sölufólkið fari að rýna í fenjasvæði nefs míns þegar ég ber vöruna upp að afgreiðslukassanum. Í dag var hins vegar vendipunktur í mínu lífi er ég keypti slíkan nefháraeyði í ELKO. Nú getur leiðin ekki annað en legið upp á við hjá mér og mæli ég með því að fólk sem á við sama nefháravandmál að stríða og ég bíti a jaxlinn og kaupi eyði. Þetta er vandamál sem þarf að komast upp á yfirborðið. Þetta er ekkert feimnismál lengur.

laugardagur, mars 12, 2005

Mikið lifandi skelfingar ósköp var þátturinn Reykjavíkurnætur leiðinlegur. Hann var svona alveg eins og við var að búast, sneisafullur af ofleik og ýktum alíslenskum djammatriðum. Allar persónurnar voru leiðinlegar og ekki veit ég hvað þessi þáttaröð á að fyrirstilla. Ég held að Íslendingar ættu bara að halda sig við að gera eina og eina góða mynd og sleppa því að gera svona misheppnaðar eftirhermur af erlendu drasli.

Hvers vegna er aldrei gerð almennileg spennumynd hér á landi? Ég væri til í að sjá eina alíslenska og vel leikna spennumynd í anda hinnar stórgóðu Foxtrot.

miðvikudagur, mars 02, 2005

Grindavíkurharmleikurinn

-Þegar legghlífarnar duttu af-


Knattspyrnuferill minn hjá ÍR spannaði rúm tólf ár, en ég byrjaði að æfa á sjötta ári og hætti rétt fyrir átján ára afmælisdaginn. Eins gengur og gerist í þessari göfugu íþróttagrein átti ég mínar hæðir og lægðir eins og flestallir knattspyrnumenn (eða réttara sagt hægðir og lægðir). Ein var þó lægðin ógnardjúp og átti upptök sín í Grindavík. Á yngsta ári í öðrum flokki áttum við í hatrammri baráttu við Grindavíkurliðið um efsta sæti C-riðils í Íslandsmótinu. Í toppslagnum í Grindavík átti að leggja allt undir í titilbaráttunni, en eins og stundum áður var ég ekki alveg með hugann við leikinn.

Á leiðinni til Grindavíkur uppgötvaði ég að ég hafði gleymt legghlífunum heima. Ég sat því á bekknum í leiknum legghlífalaus og varð því að fá þær lánaðar ef ég skyldi þurfa að koma inn á. Mikið fjör var á varamannabekknum og sagði ég bekkjarfélögum mínum drambsfullur frá því að aldrei hefði ég gult spjald augum litið í knattspyrnuleik. Áttu liðsfélagar mínir bágt með að trúa þessu, þó að ég hafi verið annálaður fyrir lítið baráttuskap. En ég hafði varla sleppt orðinu að þjálfarinn sagði mér að gera mig kláran fyrir skiptingu. Þar sem mig vantaði legghlífar fékk ég þær lánaðar frá fýrnum sem fór út af fyrir mig. Legghlífarnar voru þess eðlis að maður átti að setja þær ofan í sokkana og á þeim var engin teygja undir hælinn. Eitthvað var ég utan við mig þegar ég átti að koma inn á því að ég setti legghlífarnar ekki ofan í sokkana heldur undir tunguna á takkaskónum mínum og festi þær svo með því að breiða efsta hluta sokkanna yfir þær.

Inn á ég fór nú og hélt beinustu leið í varnarvegg þ.s. Grindavík hafði fengið aukaspyrnu á stórhættulegum stað. Ekki hafði hugur minn náð að dansa í takt við leikinn því að ég var einkar æstur og lét ófriðlega í varnarveggnum. Í von um að bjarga marki og verða fyrir aukaspyrnunni spretti ég úr spori út úr varnarveggnum og tók karatehringspark með þrefaldri skrúfu í átt að boltanum. Tímasetning mín var aðeins fyrir einn fisk sökum þess að dómarinn hafði ekki flautað aukaspyrnuna á og sparksérfræðingur Grindvíkinga var enn að velta fyrir sér skotleiðum fram hjá hinum þétta varnarvegg okkar. Að launum fékk ég gult spjald, hið fyrsta á mínum ferli, fyrir óspektir á almannafæri. Um leið og dómarinn lyfti upp spjaldinu glumdu hlátrasköllin frá varamannabekknum, enda menn þar nýbúnir að heyra frægðarsögur af prúðum leikmannaferli mínum sem greinilega var á enda runninn.

Ekki var ég neitt ofsasáttur við þetta spjald og var staðráðinn í að skora til að bæta fyrir mistökin. Við vorum 1-0 undir í leiknum og undir lok leiksins fékk ég sendingu inn fyrir vörn Grindavíkur og sá þar gullið tækifæri til að lauma inn jöfnunarmarkinu og ná gleðinni á ný eftir gula spjaldið. Í sömu andrá og ég var að sleppa fram hjá seinasta varnarmanninum duttu hinar illa festu legghlífar af mér og ég vissi ei hvaðan á mér stóð veðrið á þeirri stundu. Sóknin rann út í sandinn meðan hlátrasköllin bergmáluðu um varamannabekk ÍR-inga. Grindvíkingarnir stóðu hins vegar hvumsa í vörninni, enda höfðu þeir eflaust aldrei áður séð jafnundarlegan atburð á heimavelli sínum. Þeir hins vegar tvíefldust við atvikið og skoruðu stuttu seinna. Við töpuðum þessum leik 2-0, en hver veit hvernig hefði farið ef ég hefði sett legghlífarnar ofan í sokkana, en ekki ofan í tunguna á skónum.

Svona fór um sjóferð þá.

þriðjudagur, febrúar 22, 2005

Útlit er ekki allt

-Raunasaga af silungaáti-


Fagrar umbúðir fela stundum rotið innihald og oft er flagð undir fögru skinni. Þessu komst ég að raun um snemma á sjöunda aldursári er ég var ásamt fjölskyldu minni í matarboði hjá Siddu og Árna, vinafólki nömmu og pabba. Þar settist ég við matarborðið sem var drekkhlaðið dýrindiskræsingum og varð undurfljótt starsýnt á miðju borðsins sem glitraði fögrum og bleikum geislum. Spurði ég móður mína æstur hvort þetta væri draumsýn en hún kvað þetta einungis stirnandi silungaflök. Ég gat ekki beðið eftir að bragða á slíkri fegurð og fékk mér tvö risastór flök á diskinn. Ekki leið á löngu áður en fyrsti bitinn hvarf inn fyrir vit mín en út fór hann jafnfljótt og inn hann kom. Bragðið stóð ekki undir væntingum mínum og var í engu samræmi við útlitið. Þarna sat ég sem sagt með tvö silungaflök sem mett gætu heila fílahjörð en ekki mig. Til að koma í veg fyrir leiðindi gerði ég mér upp fótbrot og komst þannig heilu og höldnu frá matarboðinu með ósvert mannorð.

Mórall þessarar skemmtilegu raunasögu er sá að silungur er ekki góður.

mánudagur, febrúar 07, 2005

Sælgætishornið og gullgerðarmenn vorra daga


Langt er síðan Sælgætishornið góða birtist hér á bloggi okkar og bíður ein vara þess nú að láta slátra sér þar. Móðir mér kom heim úr búðarferð um daginn og bauð mér að smakka nýja hollustunammið frá Ágústu Johnson. Eins og alþjóð veit passa orðin hollusta og nammi (fyrir utan samsetta orðið hollustunammi) ekki vel saman og stöðugt reynir fólk að búa til hið fullkomna nammi sem er jafnt ugluhollt sem ofsagott.

Fólk þetta minnir mig eilítið á gullgerðarmenn miðalda sem kepptust við að búa til vélar sem mynduðu gullmola úr jafnfáranlegum afurðum og agúrkum og nefhárum úr sköllóttum lemúrum. Eins og gefur að skilja gekk ekkert upp hjá gullgerðargreyjunum, enda kom síðar í ljós að gull er í raun frumefni og er nú táknað með Au í 79. sæti lotukerfisins. Segja má að Ágústa Johnson og hennar meðhollustunammiframleiðandabræður og -systur séu gullgerðarmenn nútímans. Nú er ljóst að ekki er mögulegt að hræra saman hollustuvörum í nammihjúp þannig að útkoman verði bragðgóð. Í raun má segja að gott hollustunammi sé matarfrumefni sem sé einungis til í vísindaskáldsögum og draumum (eða martröðum). Það er nefnilega hálfaumkunarvert að horfa upp á hollustuspekingana eyða sínum tíma í svona alkemistaklúður og held ég að þeir verði jafnmikið aðhlátursefni framtíðarfólks og gullgerðarmenn fyrri alda eru nú.

Allavega, hér birtist dómur um hollustunammi alkemistans Ágústu Johnson.

Sælgætishornið


Vara: Nýja hollustunammið Minna mál úr smiðju Ágústu Johnson.
Þyngd: Segjum 300 g í pakka.
Lýsing: Nammikex samansett úr hollum afurðum.
Kostir: Að sögn Ágústu minnkar mittismál manna við át umrædds nammikex.
Ókostir: Óendanlega bragðvont og geipilega þurrt. Eftirbragðið er allasvakalegt og varir í níu korter.
Aukaverkanir: Ógleði, þunglyndi, martraðir, matarfælni og mikil vanlíðan.
Einkunn: 2,2 Nömm.

miðvikudagur, febrúar 02, 2005

Stalkerarnir Alda og Bára


Þá höfum við fengið Leifsgötuíbúðina afhenta og ætla Kristín og Gaui að leigja hana fram á haust. Við afhendingu bar það hæst að tvíburakvendin Alda og Bára kíktu í heimsókn og biðu í sjö korter eftir að Auður var búin í símanum til þess að heilsa henni. Þessi fundur okkar leit allsakleysislega út og væntanleg framtíðarsamskipti okkar við kvendi þessi virtust ætla að verða eðlileg.

En Adam var eigi lengi í paradís því að klukkan hálftólf í gærkvöldi fékk Auður hringingu frá öðru tvíburakvendinu. Hafði annar helmingur kvendatvenndarinnar (flott orð) grafið upp símanúmer Auðar til þess að hringja augljóst neyðarsímtal. Borist hafði bréf (e-r reikningur eða álíka ómerkilegt) til Auðar á Leifsgötuna og þótti Áru (köllum viðkomandi tvíbura Áru (=(Alda+Bára)/2) það sem eftir lifir bloggs svo að ég geri ekki upp á milli þeirra) það svo merkilegt að hún ákvað að hringja svona seint í Auði, ókunnuga manneskjuna. Var Ára einkar æst og lét sem heimurinn væri að farast. Kvaðst hún ætla að setja bréfið í sína vörslu þangað til að við hittum þær stöllur næst.

Nú er ég farinn að óttast um líf okkar Auðar enda virðast systurnar vera úrvalsstalkerar. Ég á alveg eins von á því að Ára eða Balda (=(Bára+Alda)/2) hringi í framtíðinni um miðja nótt og andi í símann sem astmasjúklingur á lóðaríi. Gárungar segja að maður eigi að vara sig á systrunum og hleypa þeim ekki of nærri sér. Ég held að þessi dagur verði okkur víti til varnaðar og förum við brátt fram á nálgunarbann. Lýst hefur verið yfir neyðarástandi í Grjótaseli 17 vegna málsins.

föstudagur, desember 17, 2004

Um tvíburakvendi og afturgöngur


Nú er níðþröngri prófatörn lokið og letin hefur tekið við. Með fjögur próf á sex dögum er manni eilítið þröngur stakkur sniðinn og olli það miklum svefntruflunum hjá mér. Auður er enn á fullu í prófum og sökum þess hef ég tekið að mér að baka ýmislegt fyrir jólin. Konfekt, agúrkubitakökur og sitthvað fleira góðgæti mun verða hnoðað milli lófa mér á næstunni.

Nú er það opinbert að íbúð 0101 á Leifsgötu 10 hefur verið seld hæstbjóðanda, þ.e. mér og Auði. Mikilli þrautagöngu er þar með lokið og fæst íbúðin afhent 1. febrúar 2005. Í stigagangi verðandi fjölbýlishúss okkar búa ýmsar kynjaverur og ber þar hæst hálffimmtugu tvíburakvendin í Millet-úlpunum sem flestir Íslendingar hafa séð í strætisvögnum borgarinnar á kjaftatörn við bílstjórann. Ég hef munað eftir þeim alla mína tíð og hef ósjaldan séð þær þramma um strætin á ljóshraða, alveg í takt. Kvendi þessi búa á efstu hæð og eru verndarar og einhvers konar guðmæður hússins, Don Tvibbi 1 og Don Tvibbi 2. Njóta þær mikillar virðingar meðal samborgara sinna og segja gárungar að komist maður í mjúkinn hjá þeim sé ekki aftur snúið.

Fyrir þau sem ekki vita er Leifsgata nokkurs konar leynigata og liggur á milli Eiríksgötu og Egilsgötu. Horfi maður eftir götunni blasir við tignarlegur afturendi Hallgrímskirkju. Eins og staðsetningin gefur í skyn er kirkjuklukknamartröðum okkar Auðar eigi lokið í bráð, enda svo sem erfitt að losna við þær nema að flytja til Kolbeinseyjar. Eftir að hafa keypt íbúðina fór okkur að ráma í morð nokkur sem framin voru á Leifsgötu. Hver man ekki eftir Vatnsberanum sem myrti fýr köldu blóði hér um árið? Það gerðist á Leifsgötu. Við töluðum við stúlkuna sem seldi okkur íbúðina og hún tjáði okkur að maður hefði verið stunginn til bana í íbúðinni fyrir neðan. Þetta var ekki Vatnsberamorðið heldur eitthvert uppblásið óvartmorð fyrir fimm árum. Þannig að hugsanlega mun afturganga hreiðra um sig hjá okkur og kitla tær mínar í næturhúminu. Það er nú ekki alslæmt, það hafa allir gaman að félagsskap. Ég vona bara að vofa þessi muni ekki láta ófriðlega eins og litla stelpan Regan í The Exorcist, þ.e. snúa haus sér 360° í tíma og ótíma og ganga sem kónguló í brú aftur á bak niður tröppurnar í stigaganginum.

miðvikudagur, nóvember 03, 2004

Fátt er svo með öllu illt...


Nú er runnaræfillinn að öllum líkindum á leið aftur í Hvíta húsið til að halda áfram sínum tindáta- og lygaleik. Einu góðu fréttirnar við þessa endurkomu apafésins er sú að þetta verður hans seinasta kjörtímabil. Að fjórum árum liðnum ætti kauði vera horfinn af yfirborði stjórnmála (vonandi) og sestur að á kirkjubekkjum Texas til að spyrja Guð hvort hann hafi ekki staðið sig nógu vel (gerir hann ekki annars allt í hans nafni?).

Að öðru, hvers vegna segir Þórólfur ekki af sér? Skammast íslenskir stjórnmálamenn sín aldrei? Þetta er alveg hreint ótrúlegt. Það að menn skuli vera nefndir í sömu línu og þessir olíurisar þessa dagana á að vera nóg til þess að menn séu sekir. Hvenær gerðist það annars síðast að stjórnmálamaður hér á landi sagði af sér í kjölfar einhvers hneykslis? Ég man það ekki og bið þess vegna um að glöggir lesendur hjálpi mér við að muna það. Mig grunar allavega að Ari Karlsson viti þetta.